De robots nemen ons werk over

Robots1

Robots1Het is net als met het koken van kikkers: heel langzaam ongemerkt op temperatuur laten komen, zodat ze niet in de gaten hebben dat ze gekookt worden, ter voorkoming van de opstandige reuzensprong uit de pan. Zo gaat dat ook met de komst van de robots die stilletjes aan steeds meer van onze banen overnemen.

De media staat bol van de artikelen die de komst van robots met angst en beven tegemoet zien. Maar het is niet overnacht dat we een invasie van robots over ons heen krijgen die ons werk gaan overnemen, de overname is al decennia aan de gang. Het zijn namelijk niet allemaal robots die ons werk overnemen, gewone computers doen al jaren niets anders. Waren het eerst de banen aan de onderkant van de maatschappij die het zware werk verlichtten, gevolgd door computers die het cijferwerk en administratieve werk vergemakkelijkten, nu is het intelligentere denkwerk aan de beurt. Zelfs de hogeropgeleide journalisten, advocaten, apothekers en onderzoekers moeten vrezen voor hun baan.

Robots zijn al overal
De opmars van de robots is niet meer te stuiten. Wie denkt dat dit onzin is bekijkt het volgende filmpje:

We zijn inmiddels technologisch zo ver gevorderd dat nagenoeg elke menselijke handeling door een robot kan worden uitgevoerd. De implementatie in ons dagelijks leven begint vorm te krijgen. De rondleiding door het Centraal Boekhuis in Culemborg zo’n acht jaar geleden staat mij nog helder voor de geest. Vanaf een balkon bovenin de enorm hoge met stellingen ingerichte hal konden wij een blik werpen op het werk dat er plaatsvond. Geen mens te bekennen! Alle logistieke handelingen werden verricht door elektronisch aangedreven karretjes met armen die op en neer bewogen.

Halverwege de jaren ’90 konden mensen met diabetes, die beducht moeten zijn voor wondjes aan hun voeten, al op afstand gecheckt worden. Iedere morgen moesten zij even een paar minuten plaatsnemen op een scanner in de vorm van een weegschaal en werden hun voeten gescand, geanalyseerd en indien verontrustend werden de gegevens verzonden naar de behandelend arts. Lekker makkelijk, geen verpleegkundige meer voor nodig en niemand hoefde de deur er voor uit.

15-urige werkweek
We kunnen de opmars van robots negatief benaderen door te benadrukken dat onze banen worden overgenomen, maar we kunnen het ook positief zien. Wees nu eens eerlijk is het werk dat we doen eigenlijk wel zo leuk? Zijn wij niet allen loonslaven van het systeem geworden? Wie in loondienst is laat het wel uit zijn hoofd om al te kritisch te zijn om de vaste baan niet in gevaar te brengen, zeker in deze woelige tijden. Vraag eens aan iemand of hij hetzelfde werk zou doen als hij er niet voor betaald zou worden, dan weet je genoeg.

We kunnen er ook de voordelen van inzien. Is het niet een heerlijke gedachte dat we steeds minder hoeven te werken? We werken toch om prettig te kunnen leven? Hoewel nog altijd veel mensen het omgekeerde beweren en hun status ontlenen aan hun werk. Zij zullen zich verzetten tegen de onontkoombare trend. We kunnen het idee dat we steeds minder hoeven te werken niet langer ontkennen. De Engelse econoom John Maynard Keynes heeft in 1930 al voorspeld dat we over 100 jaar nog maar uit 15 uur per week zouden hoeven te werken, niet zozeer vanwege de komst van de robots, maar omdat we dan voldoende welvaart zouden bezitten.

Arbeid wordt schaars
Het probleem waar we voor staan is niet dat we minder hoeven te werken, graag zelfs! Maar de vraag is als de robots ons werk overnemen waar halen we dan ons inkomen vandaan? Daar ligt onze grootste angst. Want hoe kunnen we dan onze levensstijl op peil houden? En de angst is zeker niet ongegrond want om ons heen zien we een groeiende hoeveel mensen die geen of minder werk heeft.

De robots nemen ons werk over dat is een onafwendbaar feit. Nog maar een paar jaar geleden dachten wij dat na de crisis de krapte op de arbeidsmarkt door het uitvloeien van de babyboomgeneratie een groot probleem zou worden. Nu blijkt dat arbeid schaars wordt. Is dat erg? Aan de ene kant is dat een probleem omdat de banen van vandaag de toekomst niet zullen halen. Maar daarvoor in de plaats komen ongetwijfeld andere banen waar we nu nog helemaal geen weet van hebben. Ook robots moeten onderhouden worden, of niet soms? De grote uitdaging waar we met z’n allen voor staan is het inrichten van een samenleving waar iedereen profijt van heeft. Dus blijven we in het lauwe badwater zitten tot we gekookt zijn of nemen we actie?

Hoe kan een nieuw systeem eruit zien?
Ik zie drie oplossingen die bij voorkeur gelijktijdig gestalte krijgen:

  1. Basisinkomen
    Om inkomen voor iedereen te garanderen is een onvoorwaardelijk basisinkomen een goed plan. Hierdoor delen we allemaal mee van hetgeen de aarde ons oplevert, ook als de robots ons werk overnemen.
  2. Een 24-urige werkweek
    Het werk dat er nog overblijft in de toekomst zal beter verdeeld moeten worden. Als we allemaal wat minder werken blijft er ook tijd over om bij te dragen aan de participatiesamenleving.
  3. Belastingdifferentiatie
    Belasting moet geheven worden op dat wat schaars is. Arbeiders zijn niet langer schaars grondstoffen daarentegen worden wel steeds schaarser. Daarom is een verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op productie en consumptie een beter idee, daarmee worden de robots belast.

Auteur: Jolanda Verburg http://jolandaverburg.blogspot.nl/2014/08/de-robots-nemen-ons-werk-over.html

Het bericht De robots nemen ons werk over verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

De robots nemen ons werk over

Robots1

Robots1Het is net als met het koken van kikkers: heel langzaam ongemerkt op temperatuur laten komen, zodat ze niet in de gaten hebben dat ze gekookt worden, ter voorkoming van de opstandige reuzensprong uit de pan. Zo gaat dat ook met de komst van de robots die stilletjes aan steeds meer van onze banen overnemen.

De media staat bol van de artikelen die de komst van robots met angst en beven tegemoet zien. Maar het is niet overnacht dat we een invasie van robots over ons heen krijgen die ons werk gaan overnemen, de overname is al decennia aan de gang. Het zijn namelijk niet allemaal robots die ons werk overnemen, gewone computers doen al jaren niets anders. Waren het eerst de banen aan de onderkant van de maatschappij die het zware werk verlichtten, gevolgd door computers die het cijferwerk en administratieve werk vergemakkelijkten, nu is het intelligentere denkwerk aan de beurt. Zelfs de hogeropgeleide journalisten, advocaten, apothekers en onderzoekers moeten vrezen voor hun baan.

Robots zijn al overal
De opmars van de robots is niet meer te stuiten. Wie denkt dat dit onzin is bekijkt het volgende filmpje:

We zijn inmiddels technologisch zo ver gevorderd dat nagenoeg elke menselijke handeling door een robot kan worden uitgevoerd. De implementatie in ons dagelijks leven begint vorm te krijgen. De rondleiding door het Centraal Boekhuis in Culemborg zo’n acht jaar geleden staat mij nog helder voor de geest. Vanaf een balkon bovenin de enorm hoge met stellingen ingerichte hal konden wij een blik werpen op het werk dat er plaatsvond. Geen mens te bekennen! Alle logistieke handelingen werden verricht door elektronisch aangedreven karretjes met armen die op en neer bewogen.

Halverwege de jaren ’90 konden mensen met diabetes, die beducht moeten zijn voor wondjes aan hun voeten, al op afstand gecheckt worden. Iedere morgen moesten zij even een paar minuten plaatsnemen op een scanner in de vorm van een weegschaal en werden hun voeten gescand, geanalyseerd en indien verontrustend werden de gegevens verzonden naar de behandelend arts. Lekker makkelijk, geen verpleegkundige meer voor nodig en niemand hoefde de deur er voor uit.

15-urige werkweek
We kunnen de opmars van robots negatief benaderen door te benadrukken dat onze banen worden overgenomen, maar we kunnen het ook positief zien. Wees nu eens eerlijk is het werk dat we doen eigenlijk wel zo leuk? Zijn wij niet allen loonslaven van het systeem geworden? Wie in loondienst is laat het wel uit zijn hoofd om al te kritisch te zijn om de vaste baan niet in gevaar te brengen, zeker in deze woelige tijden. Vraag eens aan iemand of hij hetzelfde werk zou doen als hij er niet voor betaald zou worden, dan weet je genoeg.

We kunnen er ook de voordelen van inzien. Is het niet een heerlijke gedachte dat we steeds minder hoeven te werken? We werken toch om prettig te kunnen leven? Hoewel nog altijd veel mensen het omgekeerde beweren en hun status ontlenen aan hun werk. Zij zullen zich verzetten tegen de onontkoombare trend. We kunnen het idee dat we steeds minder hoeven te werken niet langer ontkennen. De Engelse econoom John Maynard Keynes heeft in 1930 al voorspeld dat we over 100 jaar nog maar uit 15 uur per week zouden hoeven te werken, niet zozeer vanwege de komst van de robots, maar omdat we dan voldoende welvaart zouden bezitten.

Arbeid wordt schaars
Het probleem waar we voor staan is niet dat we minder hoeven te werken, graag zelfs! Maar de vraag is als de robots ons werk overnemen waar halen we dan ons inkomen vandaan? Daar ligt onze grootste angst. Want hoe kunnen we dan onze levensstijl op peil houden? En de angst is zeker niet ongegrond want om ons heen zien we een groeiende hoeveel mensen die geen of minder werk heeft.

De robots nemen ons werk over dat is een onafwendbaar feit. Nog maar een paar jaar geleden dachten wij dat na de crisis de krapte op de arbeidsmarkt door het uitvloeien van de babyboomgeneratie een groot probleem zou worden. Nu blijkt dat arbeid schaars wordt. Is dat erg? Aan de ene kant is dat een probleem omdat de banen van vandaag de toekomst niet zullen halen. Maar daarvoor in de plaats komen ongetwijfeld andere banen waar we nu nog helemaal geen weet van hebben. Ook robots moeten onderhouden worden, of niet soms? De grote uitdaging waar we met z’n allen voor staan is het inrichten van een samenleving waar iedereen profijt van heeft. Dus blijven we in het lauwe badwater zitten tot we gekookt zijn of nemen we actie?

Hoe kan een nieuw systeem eruit zien?
Ik zie drie oplossingen die bij voorkeur gelijktijdig gestalte krijgen:

  1. Basisinkomen
    Om inkomen voor iedereen te garanderen is een onvoorwaardelijk basisinkomen een goed plan. Hierdoor delen we allemaal mee van hetgeen de aarde ons oplevert, ook als de robots ons werk overnemen.
  2. Een 24-urige werkweek
    Het werk dat er nog overblijft in de toekomst zal beter verdeeld moeten worden. Als we allemaal wat minder werken blijft er ook tijd over om bij te dragen aan de participatiesamenleving.
  3. Belastingdifferentiatie
    Belasting moet geheven worden op dat wat schaars is. Arbeiders zijn niet langer schaars grondstoffen daarentegen worden wel steeds schaarser. Daarom is een verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op productie en consumptie een beter idee, daarmee worden de robots belast.

Auteur: Jolanda Verburg http://jolandaverburg.blogspot.nl/2014/08/de-robots-nemen-ons-werk-over.html

Het bericht De robots nemen ons werk over verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

De robots nemen ons werk over

Robots1

Robots1Het is net als met het koken van kikkers: heel langzaam ongemerkt op temperatuur laten komen, zodat ze niet in de gaten hebben dat ze gekookt worden, ter voorkoming van de opstandige reuzensprong uit de pan. Zo gaat dat ook met de komst van de robots die stilletjes aan steeds meer van onze banen overnemen.

De media staat bol van de artikelen die de komst van robots met angst en beven tegemoet zien. Maar het is niet overnacht dat we een invasie van robots over ons heen krijgen die ons werk gaan overnemen, de overname is al decennia aan de gang. Het zijn namelijk niet allemaal robots die ons werk overnemen, gewone computers doen al jaren niets anders. Waren het eerst de banen aan de onderkant van de maatschappij die het zware werk verlichtten, gevolgd door computers die het cijferwerk en administratieve werk vergemakkelijkten, nu is het intelligentere denkwerk aan de beurt. Zelfs de hogeropgeleide journalisten, advocaten, apothekers en onderzoekers moeten vrezen voor hun baan.

Robots zijn al overal
De opmars van de robots is niet meer te stuiten. Wie denkt dat dit onzin is bekijkt het volgende filmpje:

We zijn inmiddels technologisch zo ver gevorderd dat nagenoeg elke menselijke handeling door een robot kan worden uitgevoerd. De implementatie in ons dagelijks leven begint vorm te krijgen. De rondleiding door het Centraal Boekhuis in Culemborg zo’n acht jaar geleden staat mij nog helder voor de geest. Vanaf een balkon bovenin de enorm hoge met stellingen ingerichte hal konden wij een blik werpen op het werk dat er plaatsvond. Geen mens te bekennen! Alle logistieke handelingen werden verricht door elektronisch aangedreven karretjes met armen die op en neer bewogen.

Halverwege de jaren ’90 konden mensen met diabetes, die beducht moeten zijn voor wondjes aan hun voeten, al op afstand gecheckt worden. Iedere morgen moesten zij even een paar minuten plaatsnemen op een scanner in de vorm van een weegschaal en werden hun voeten gescand, geanalyseerd en indien verontrustend werden de gegevens verzonden naar de behandelend arts. Lekker makkelijk, geen verpleegkundige meer voor nodig en niemand hoefde de deur er voor uit.

15-urige werkweek
We kunnen de opmars van robots negatief benaderen door te benadrukken dat onze banen worden overgenomen, maar we kunnen het ook positief zien. Wees nu eens eerlijk is het werk dat we doen eigenlijk wel zo leuk? Zijn wij niet allen loonslaven van het systeem geworden? Wie in loondienst is laat het wel uit zijn hoofd om al te kritisch te zijn om de vaste baan niet in gevaar te brengen, zeker in deze woelige tijden. Vraag eens aan iemand of hij hetzelfde werk zou doen als hij er niet voor betaald zou worden, dan weet je genoeg.

We kunnen er ook de voordelen van inzien. Is het niet een heerlijke gedachte dat we steeds minder hoeven te werken? We werken toch om prettig te kunnen leven? Hoewel nog altijd veel mensen het omgekeerde beweren en hun status ontlenen aan hun werk. Zij zullen zich verzetten tegen de onontkoombare trend. We kunnen het idee dat we steeds minder hoeven te werken niet langer ontkennen. De Engelse econoom John Maynard Keynes heeft in 1930 al voorspeld dat we over 100 jaar nog maar uit 15 uur per week zouden hoeven te werken, niet zozeer vanwege de komst van de robots, maar omdat we dan voldoende welvaart zouden bezitten.

Arbeid wordt schaars
Het probleem waar we voor staan is niet dat we minder hoeven te werken, graag zelfs! Maar de vraag is als de robots ons werk overnemen waar halen we dan ons inkomen vandaan? Daar ligt onze grootste angst. Want hoe kunnen we dan onze levensstijl op peil houden? En de angst is zeker niet ongegrond want om ons heen zien we een groeiende hoeveel mensen die geen of minder werk heeft.

De robots nemen ons werk over dat is een onafwendbaar feit. Nog maar een paar jaar geleden dachten wij dat na de crisis de krapte op de arbeidsmarkt door het uitvloeien van de babyboomgeneratie een groot probleem zou worden. Nu blijkt dat arbeid schaars wordt. Is dat erg? Aan de ene kant is dat een probleem omdat de banen van vandaag de toekomst niet zullen halen. Maar daarvoor in de plaats komen ongetwijfeld andere banen waar we nu nog helemaal geen weet van hebben. Ook robots moeten onderhouden worden, of niet soms? De grote uitdaging waar we met z’n allen voor staan is het inrichten van een samenleving waar iedereen profijt van heeft. Dus blijven we in het lauwe badwater zitten tot we gekookt zijn of nemen we actie?

Hoe kan een nieuw systeem eruit zien?
Ik zie drie oplossingen die bij voorkeur gelijktijdig gestalte krijgen:

  1. Basisinkomen
    Om inkomen voor iedereen te garanderen is een onvoorwaardelijk basisinkomen een goed plan. Hierdoor delen we allemaal mee van hetgeen de aarde ons oplevert, ook als de robots ons werk overnemen.
  2. Een 24-urige werkweek
    Het werk dat er nog overblijft in de toekomst zal beter verdeeld moeten worden. Als we allemaal wat minder werken blijft er ook tijd over om bij te dragen aan de participatiesamenleving.
  3. Belastingdifferentiatie
    Belasting moet geheven worden op dat wat schaars is. Arbeiders zijn niet langer schaars grondstoffen daarentegen worden wel steeds schaarser. Daarom is een verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op productie en consumptie een beter idee, daarmee worden de robots belast.

Auteur: Jolanda Verburg http://jolandaverburg.blogspot.nl/2014/08/de-robots-nemen-ons-werk-over.html

Het bericht De robots nemen ons werk over verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

30 augustus 2014

Alweer een week waarin het moeilijk is te kiezen uit alle berichten die langskwamen met betrekking tot het basisinkomen: MIES-lab op 29 september in Groningen, het negatieve advies dat de Zwitserse Bundesrat heeft gegeven met betrekking tot het overgaan tot een referendum over het basisinkomen, de moeite die minima hebben om met hun hogere huren

[continue reading…]

Het bericht 30 augustus 2014 verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

30 augustus 2014

Alweer een week waarin het moeilijk is te kiezen uit alle berichten die langskwamen met betrekking tot het basisinkomen: MIES-lab op 29 september in Groningen, het negatieve advies dat de Zwitserse Bundesrat heeft gegeven met betrekking tot het overgaan tot een referendum over het basisinkomen, de moeite die minima hebben om met hun hogere huren

[continue reading…]

Het bericht 30 augustus 2014 verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

30 augustus 2014

Alweer een week waarin het moeilijk is te kiezen uit alle berichten die langskwamen met betrekking tot het basisinkomen: MIES-lab op 29 september in Groningen, het negatieve advies dat de Zwitserse Bundesrat heeft gegeven met betrekking tot het overgaan tot een referendum over het basisinkomen, de moeite die minima hebben om met hun hogere huren

[continue reading…]

Het bericht 30 augustus 2014 verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop

papiergeld

papiergeldZonder een van de gebruikelijke termen voor het Onvoorwaardelijk Basisinkomen te gebruiken pleit “Druk minder geld, maar breng meer in omloop” als reactie op de Grote Recessie (of recessies in het algmeen) voor een tijdelijk Onvoorwaardelijk Basisinkomen (OBi). De Amerikaanse Federal Reserve probeert meestal om de economie tijdens recessies via monetair beleid (zoals het verlagen van de rente of het vergroten van de geldhoeveelheid) te stimuleren. Dit beleid begunstigt grote financiële instellingen en volgens de auteurs, Mark Blyth en Eric Lonergan, “is het stimuleren van de economie op deze wijze duur en inefficiënt, en kan het gevaarlijke bubbels veroorzaken – in onroerend goed, bijvoorbeeld – en bedrijven en gezinnen ertoe bewegen om te hoge schulden aan te gaan. “In plaats daarvan beweren de schrijvers dat de overheid gewoon onvoorwaardelijk geld zou moeten geven aan de burgers. Zij betogen: “Op de korte termijn zal een dergelijke geldinjectie de economie een vliegende start kunnen geven. Op de lange termijn kan het de afhankelijkheid van het bankwezen voor de groei verminderen en de trend van toenemende ongelijkheid ten goede keren. De transfers zullen niet leiden tot schadelijke inflatie, en er is weinig twijfel over dat het zal werken. De enige echte vraag is waarom er geen enkele  regering is die het ooit heeft geprobeerd.”

Blyth en Lonergan stellen voor een sovereign wealth fund (SWF) in het leven te roepen dat bij machte is om dividenden uit te betalen, net zoals dat gebeurt bij het Alaska Dividend. Zij vervolgen met: “De Bank of England, de Europese Centrale Bank en de Federal Reserve beschikken al over een eigen vermogen van meer dan 20 procent van het BBP van hun land, dus er is geen enkele reden waarom ze deze activa niet wereldwijd in aandelen zouden beleggen namens hun burgers.” Ze suggereren zelfs dat de overheid, door te profiteren van de huidige rentetarieven in de buurt van nul procent, nog eens 20 procent van het BBP zou kunnen aanwenden voor het kopen van aandelen, die waarschijnlijk 100 procent terugverdienen in 15 jaar tijd. Het is dan wel onzeker of het fonds regelmatig dividenden  zal uitbetalen of dat ze alleen tijdens recessies worden uitgekeerd. In elk geval zou dit plan een belangrijke stap zijn in de richting van een OBi (Onvoorwaardelijk Basisinkomen).

Mark Blyth en Eric Lonergan, ” Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop” Buitenlandse Zaken , uitgave: september/oktober 2014.

Professor Karl Widerquist, co-voorzitter van BIEN (Basic Income Earth Network) schreef op 23-08-2014 “Why Central Banks Should Give Money Directly to the People”http://binews.org/2014/08/mark-blyth-and-eric-lonergan-%E2%80%9Cprint-less-but-transfer-more-why-central-banks-should-give-money-directly-to-the-people-%E2%80%9D/

een samenvatting naar aanleiding van het artikel “Print Less but Transfer Morehttp://www.foreignaffairs.com/articles/141847/mark-blyth-and-eric-lonergan/print-less-but-transfer-more  door Mark Blyth en Eric Lonergan.

Vertaling: Joop Böhm (vbi)

Het bericht Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop

papiergeld

papiergeldZonder een van de gebruikelijke termen voor het Onvoorwaardelijk Basisinkomen te gebruiken pleit “Druk minder geld, maar breng meer in omloop” als reactie op de Grote Recessie (of recessies in het algmeen) voor een tijdelijk Onvoorwaardelijk Basisinkomen (OBi). De Amerikaanse Federal Reserve probeert meestal om de economie tijdens recessies via monetair beleid (zoals het verlagen van de rente of het vergroten van de geldhoeveelheid) te stimuleren. Dit beleid begunstigt grote financiële instellingen en volgens de auteurs, Mark Blyth en Eric Lonergan, “is het stimuleren van de economie op deze wijze duur en inefficiënt, en kan het gevaarlijke bubbels veroorzaken – in onroerend goed, bijvoorbeeld – en bedrijven en gezinnen ertoe bewegen om te hoge schulden aan te gaan. “In plaats daarvan beweren de schrijvers dat de overheid gewoon onvoorwaardelijk geld zou moeten geven aan de burgers. Zij betogen: “Op de korte termijn zal een dergelijke geldinjectie de economie een vliegende start kunnen geven. Op de lange termijn kan het de afhankelijkheid van het bankwezen voor de groei verminderen en de trend van toenemende ongelijkheid ten goede keren. De transfers zullen niet leiden tot schadelijke inflatie, en er is weinig twijfel over dat het zal werken. De enige echte vraag is waarom er geen enkele  regering is die het ooit heeft geprobeerd.”

Blyth en Lonergan stellen voor een sovereign wealth fund (SWF) in het leven te roepen dat bij machte is om dividenden uit te betalen, net zoals dat gebeurt bij het Alaska Dividend. Zij vervolgen met: “De Bank of England, de Europese Centrale Bank en de Federal Reserve beschikken al over een eigen vermogen van meer dan 20 procent van het BBP van hun land, dus er is geen enkele reden waarom ze deze activa niet wereldwijd in aandelen zouden beleggen namens hun burgers.” Ze suggereren zelfs dat de overheid, door te profiteren van de huidige rentetarieven in de buurt van nul procent, nog eens 20 procent van het BBP zou kunnen aanwenden voor het kopen van aandelen, die waarschijnlijk 100 procent terugverdienen in 15 jaar tijd. Het is dan wel onzeker of het fonds regelmatig dividenden  zal uitbetalen of dat ze alleen tijdens recessies worden uitgekeerd. In elk geval zou dit plan een belangrijke stap zijn in de richting van een OBi (Onvoorwaardelijk Basisinkomen).

Mark Blyth en Eric Lonergan, ” Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop” Buitenlandse Zaken , uitgave: september/oktober 2014.

Professor Karl Widerquist, co-voorzitter van BIEN (Basic Income Earth Network) schreef op 23-08-2014 “Why Central Banks Should Give Money Directly to the People”http://binews.org/2014/08/mark-blyth-and-eric-lonergan-%E2%80%9Cprint-less-but-transfer-more-why-central-banks-should-give-money-directly-to-the-people-%E2%80%9D/

een samenvatting naar aanleiding van het artikel “Print Less but Transfer Morehttp://www.foreignaffairs.com/articles/141847/mark-blyth-and-eric-lonergan/print-less-but-transfer-more  door Mark Blyth en Eric Lonergan.

Vertaling: Joop Böhm (vbi)

Het bericht Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop

papiergeld

papiergeldZonder een van de gebruikelijke termen voor het Onvoorwaardelijk Basisinkomen te gebruiken pleit “Druk minder geld, maar breng meer in omloop” als reactie op de Grote Recessie (of recessies in het algmeen) voor een tijdelijk Onvoorwaardelijk Basisinkomen (OBi). De Amerikaanse Federal Reserve probeert meestal om de economie tijdens recessies via monetair beleid (zoals het verlagen van de rente of het vergroten van de geldhoeveelheid) te stimuleren. Dit beleid begunstigt grote financiële instellingen en volgens de auteurs, Mark Blyth en Eric Lonergan, “is het stimuleren van de economie op deze wijze duur en inefficiënt, en kan het gevaarlijke bubbels veroorzaken – in onroerend goed, bijvoorbeeld – en bedrijven en gezinnen ertoe bewegen om te hoge schulden aan te gaan. “In plaats daarvan beweren de schrijvers dat de overheid gewoon onvoorwaardelijk geld zou moeten geven aan de burgers. Zij betogen: “Op de korte termijn zal een dergelijke geldinjectie de economie een vliegende start kunnen geven. Op de lange termijn kan het de afhankelijkheid van het bankwezen voor de groei verminderen en de trend van toenemende ongelijkheid ten goede keren. De transfers zullen niet leiden tot schadelijke inflatie, en er is weinig twijfel over dat het zal werken. De enige echte vraag is waarom er geen enkele  regering is die het ooit heeft geprobeerd.”

Blyth en Lonergan stellen voor een sovereign wealth fund (SWF) in het leven te roepen dat bij machte is om dividenden uit te betalen, net zoals dat gebeurt bij het Alaska Dividend. Zij vervolgen met: “De Bank of England, de Europese Centrale Bank en de Federal Reserve beschikken al over een eigen vermogen van meer dan 20 procent van het BBP van hun land, dus er is geen enkele reden waarom ze deze activa niet wereldwijd in aandelen zouden beleggen namens hun burgers.” Ze suggereren zelfs dat de overheid, door te profiteren van de huidige rentetarieven in de buurt van nul procent, nog eens 20 procent van het BBP zou kunnen aanwenden voor het kopen van aandelen, die waarschijnlijk 100 procent terugverdienen in 15 jaar tijd. Het is dan wel onzeker of het fonds regelmatig dividenden  zal uitbetalen of dat ze alleen tijdens recessies worden uitgekeerd. In elk geval zou dit plan een belangrijke stap zijn in de richting van een OBi (Onvoorwaardelijk Basisinkomen).

Mark Blyth en Eric Lonergan, ” Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop” Buitenlandse Zaken , uitgave: september/oktober 2014.

Professor Karl Widerquist, co-voorzitter van BIEN (Basic Income Earth Network) schreef op 23-08-2014 “Why Central Banks Should Give Money Directly to the People”http://binews.org/2014/08/mark-blyth-and-eric-lonergan-%E2%80%9Cprint-less-but-transfer-more-why-central-banks-should-give-money-directly-to-the-people-%E2%80%9D/

een samenvatting naar aanleiding van het artikel “Print Less but Transfer Morehttp://www.foreignaffairs.com/articles/141847/mark-blyth-and-eric-lonergan/print-less-but-transfer-more  door Mark Blyth en Eric Lonergan.

Vertaling: Joop Böhm (vbi)

Het bericht Druk minder geld, maar breng er meer van in omloop verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.

De Economie Opnieuw Democratiseren – verslag BIEN 2014

bienlogo-300x179

bienlogo-300x179Het 15e Congres van het Basic Income Earth Network (BIEN) in Montreal bracht naast duidelijke politieke kritiek op ongelijke verdeling en uitsluiting een keur aan wetenschappelijke initiatieven.

Twee jaar na het Congres van het Basic Income Earth Network (BIEN) in Ottobrunn bij München, vond het Congres dit jaar van 27 tot en met 29 juni plaats in Montreal, Canada [http://biencanada.ca/congress/]. Het Canadese Netwerk voor een Basisinkomen in Canada (Basic Income Canada Network; BICN) had de conferentie onder voorzitterschap van Jürgen De Wispelaere op uitstekende wijze georganiseerd. Naar schatting 150 wetenschappers en activisten uit de hele wereld ontmoetten elkaar bij prachtig zomerweer in de van airconditioning voorziene kamers van de McGill University voor lezingen, discussies en ontmoeting. Het motto luidde “De economie opnieuw democratiseren”. Vanaf het begin gaf dat “opnieuw” aanleiding tot sceptisch commentaar – was de economie ooit democratisch?

Terwijl in afzonderlijke workshops wetenschappelijke presentaties domineerden, hadden de gemeenschappelijke bijeenkomsten, de “keynotes”, een meer politiek karakter.

Het onderzoek naar het basisinkomen bestreek zoals gewoonlijk een breed palet. Het omvatte niet alleen vraagstukken op juridisch-, filosofisch en economisch gebied maar bood ook een gender-perspectief. Voorbeelden van debatten op het congres:

  • de nieuwe discussie over de verdeling van inkomen en vermogen, die door Thomas Piketty’s boek ‘Kapitaal in de 21ste eeuw‘ geïnspireerd wordt,
  • de uitdaging waar de Degrowth[1]-beweging ons op wijst en daarmee de vraag hoe het basisinkomen zich verhoudt tot economische groei en zich (zou moeten) verhouden. Is groei op de langere termijn wel houdbaar? In hoeverre heeft het basisinkomen een remmend of juist versterkend effect op mogelijke groei?

Regionale perspectieven speelden zoals altijd een belangrijke rol, dit keer met een Noord-Amerikaanse focus.

Het motto van het congres over re-democratisering kwam in enkele plenaire lezingen terug. Meerdere hoofdsprekers benadrukten een gemeenschappelijke boodschap: dat de invoering van een basisinkomen alleen een positief effect kan hebben als die samengaat met andere politieke veranderingen en ontwikkelingen in de samenleving als geheel.

Dit werd duidelijk toen Antonio Prado van de Economische Commissie voor Latijns-Amerika en de Caraïben van de Verenigde Naties[2], verslag deed over de uitdagingen waar de Latijns-Amerikaanse economieën nu voor staan. Ondanks groot succes bij het terugdringen van de armoede in de afgelopen decennia, is de inkomensongelijkheid hoog. Een effectieve staat met voldoende hoge belastinginkomsten is noodzakelijk zodat de sociale zekerheid, ecologische duurzaamheid en een goede infrastructuur gewaarborgd kunnen worden.

Joe Soss, politicoloog aan de Universiteit van Minnesota, beschreef de ontmanteling van de sociale verworvenheden en de verandering van de verdeling in het voordeel van de rijken in de Verenigde Staten sinds de jaren zeventig. Alleen de rijken en de elites profiteerden van de economische groei. De meesten moeten steeds harder werken alleen om hun status te handhaven. De meest benadeelden worden door een betuttelende en autoritaire verzorgingsstaat bestraft en met moraliserende praatjes over “rechten en plichten” geslachtofferd. Soss maakte de hoge barrières voor sociale verbeteringen pijnlijk duidelijk. De machtige elites zullen geen concessies doen: “Macht erkent niets zonder strijd”. De noodzaak om zowel de economie als de samenleving opnieuw te democratiseren, werd in zijn presentatie bijzonder duidelijk.

Roberto Gargarella, grondwetsgeleerde aan de Universiteit van Buenos Aires, besprak de constitutionele geschiedenis van Latijns-Amerika van de afgelopen 250 jaar. Hij concludeert dat de afkondiging van nieuwe politieke rechten weinig gevolgen zal hebben, als daar geen verandering van de sociale machtsverhoudingen aan gekoppeld is.

In de plenaire vergaderingen kon over enkele nieuwe, politiek getinte activiteiten met betrekking tot het basisinkomen verslag gedaan worden. Zo presenteerden Guy Standing en Renana Jhabvala nieuwe bevindingen uit de experimenten met een basisinkomen in een aantal dorpjes in India. Hier droeg de invoering van bescheiden overdrachten van contant geld bij aan de economische activering van de bewoners wat uitgesproken positieve gevolgen had voor de armen. Voor veel vrouwen, die gewend waren om zichzelf als “de vrouw van…” voor te stellen, bood de opening van een bankrekening op haar eigen naam een houvast om haar identiteit meer vorm te geven. Helaas waren er geen nieuwe meldingen over de praktijk van de projecten in Afrikaanse landen, waar in de afgelopen jaren ook met de introductie van contant-geld-overdrachten is geëxperimenteerd.

Vanuit Europa kon over de belevenissen met het (uiteindelijk mislukte) Europese burgerinitiatief voor een basisinkomen verteld worden. Hoewel het vereiste aantal handtekeningen toch niet gehaald werd, bleek na afloop van de campagne het basisinkomen in veel landen beter bekend. Met de oprichting van het nieuwe Europese netwerk UBI Europa (UBIE), zal de vorming van Europese netwerken van initiatieven voor het basisinkomen worden voortgezet. Dit netwerk werd in de algemene ledenvergadering door BIEN als regionale tak van BIEN erkend. De volgende vergadering van dit Europese netwerk is eind September 2014 in Athene. Internationale netwerken zijn essentieel, juist in Europa, als sociale verbeteringen doorgevoerd moeten worden.

Terwijl het Europees burgerinitiatief niet genoeg handtekeningen wist te verzamelen, kon Enno Schmidt melden dat het Zwitserse volksinitiatief er in geslaagd was om het basisinkomen toe te voegen aan de Zwitserse grondwet. In laatste instantie zal in een referendum over de invoering van het basisinkomen besloten worden. Ongeacht de kans op succes is dit een geweldige kans om het idee te promoten en te bevorderen.

Een nieuwe impuls komt ook uit de groep van jonge wetenschappers en activisten. Ze sloten zich in de marge van het congres aaneen tot het nieuwe Basic Income Global Youth Network (BIGYN; Mondiale Jongeren Netwerk voor een Basisinkomen).

De algemene ledenvergadering van BIEN moest ingekort worden. Dat lot trof ook een verzoek ondersteund door het Duitse Netwerk voor het Basisinkomen (Netzwerk Grundeinkommen) om de definitie van het basisinkomen in het BIEN statuut (“een inkomen onvoorwaardelijk toegekend aan allen op een individuele basis, zonder middelentest of werkvereiste”)[3] en daarmee de statutaire consensus van het BIEN-netwerk uit te breiden met een ander (vierde) criterium: het basisinkomen moet hoog genoeg zijn om een leven in waardigheid, alsmede sociale participatie mogelijk te maken.[4] Dit voorstel werd verdaagd.

Het volgende congres over het basisinkomen zal in 2016 in Seoul (Zuid Korea) plaatsvinden.

Zie voor meer informatie http://biencanada.ca/congress/. Hier zijn lopende het congres talloze artikelen gepubliceerd over de afzonderlijke presentaties op het congres.

 

Bron: Kort verslag van het BIEN congres 2014 door Ingmar Karnik en Robert Ulmer
https://www.grundeinkommen.de/10/07/2014/bien-2014-die-wirtschaft-re-demokratisieren.html

 

Het bericht De Economie Opnieuw Democratiseren – verslag BIEN 2014 verscheen eerst op Vereniging Basisinkomen.